wspaniałymi saniami, z furmanem w złotawej liberii, otulał się
Stefan Żeromski w których samoistne tkwi życie. Spotykając martwe przedmioty, oczy jego cierpiały jak od ukłucia noża, a myśli zamieniły się w zazdrość. Zazdrościł skibom ziemi, kamieniom, zagonom, dalekim
azjatyckiego przez rozkazy z rewolucyjnego rządu rosyjskiego, a nadto, gdy zdołała przekonać dowódcę wojsk angielskich, ażeby swą artylerią, piechotą i kawalerią w łącznej sumie dwu tysięcy ludzi
Cytat
patrząc na niego. - "Ja" - to znaczy my wszyscy, żołnierze, jak tu jesteśmy! - Zbyt to dla mnie enigmatyczne. - To jasne jak słońce. Waćpan widzisz ten plan od czterech dni, bo ślepy by go nie
raził i nękał, można było wysłuchać słowa, i Rafał ostrym zmysłem cierpienia zaczął słyszeć wzdychanie ich z ciemności: "O śnie wieczny, śnie, wieczny! Na pograniczu cichego lasu i łąk od wilgoci,
Cytat
z dwoma skrzydłami kajzerhuzarów pod wodzą generała Schaurotha, a wreszcie brygada generała Spetha. Wszystka jazda ostrym' cwałem sunęła ku Wygodzie. Rafał spiął Bratka ostrogami i co koń skoczy
swobodne: zamiast sądów państwowych - sądy polubowne, zamiast policji - stowarzyszenia obrony, zamiast szkół państwowych - szkoły wolne lub nauczanie prywatne - i tak dalej. Wreszcie, zamiast