w piersiach i w sercu. Gdyby mógł wydać jęk, jeden tylko jęk, jeden
Stefan Żeromski będziemy się tytułowali za każdym wyrazem, my, stare urwisy warszawskie... - szepnął mu do ucha. - Skądżeś się ty tu wziął u diaska? Psujesz mi szyki, rujnujesz powagę... - Toteż jadę, jadę! -
cicho, że ucho ledwo mogło rozeznać ten głos. A nim serce zatrwożyć się zdołało, nim zdążyło zacząć oczekiwanie, już szmer ów na wieki wieków utonął w milczeniu. Rafał siedział na brzegu jeziora
Cytat
a gdy K. nadal milczał, spytał: - Czy pan przyszedł dziś do mnie z jakimś określonym zamiarem? - Tak - odrzekł K. i zasłonił nieco ręką świecę, aby lepiej widzieć adwokata. - Chciałem panu
dążenie do kariery i nieodpowiedzialnej władzy. Wszystka wzniosłość, poczęta w duchu za dni niewoli, zamarła w tym pierwszym dniu wolności. Walka o władzę, istniejąca niewątpliwie wszędzie na
Cytat
wodę nosił. Urwało się wreszcie ucho - i cały dzban roztłukł się bez ratunku. Było to tuż-tuż przed Bożym Narodzeniem. Cezary miał zamiar spędzić święta w Nawłoci, a na Nowy Rok wrócić do Warszawy i
pytania: - Żebym tak miała z parę koszyków ziemniaków, jak nie mam, tobym nagotowała w łupinach i dała wam w korycie żreć, świnie wygłodniałe!... Nie mogę, moje państwo kochane, patrzeć na te głodne