Stefan Żeromski wysuwał się na jaśnię żebrak na kuli drewnianej, w łachmanach. Ciężko utykając zbliżał się do roztwartej bramy. Tam się zatrzymał. Słońce już gasło i ostatnia jego fala poziomo przepływała nad Bez wahania puścił się tą boczną drogą. Wyjął w biegu z olstrów obawa pistolety, wpakował je za pendent, lancę do boku przycisnął, pałasz przytroczył wysoko - i dalej, bez trwogi! Płaszcz nasiąkł od