politechniki, chce bowiem takiemu facetowi powierzyć kierownictwo
Stefan Żeromski Wskroś bladoniebieskiego przestworu płynęły białe obłoki, przeniknięte od blasku słońca. Na najwyższych, krzyżowych spławach świerków stopniały lód zamieniał się na olbrzymie krople, które w ciemnej
bezeceństw, miedzy rozszalałą tłuszczą przesuwał się Cedro zstępując ze Schodów. Stanął wreszcie u drzwi na dole i spojrzał w górę. Szukał oczyma kapitana Wyganowskicgo. W owej chwili za bandą
Cytat
i pian. Ale stuoka pamięć i tam z każdego kąta, zza każdego filara wysuwała obraz albo dźwięk dawno umarły. Jakże straszliwie patrzały teraz w przybysza wielkie, jak gdyby senne oczy samotnych
indziej. Sami spłynęli w tę dzielnicę, zeszli się tu jedni do drugich, a przyrastając stale, stworzyli samochcąc getto. W tych ulicach ginęły już napisy polskie na sklepach, składach i warsztatach.
Cytat
mur. Czając się i wszystkie zmysły posyłając na wzwiady, szedł w górę za szelestem kroków, które przed nim w mroku zniknęły. Cichu skradali się towarzysze. Słychać było tylko ich gorące, spracowane,
czarnych, suchych, wynędzniałych, malował się niepokój, w postawach widniała służalcza cierpliwość. Gdy pan Opadzki wszedł do izby, wszyscy, jak łan zboża na wietrze, schylili się ku ziemi. -