Stefan Żeromski daszka swe niebieskie oczy. Cezary stał na miejscu, kurczowo trzymając się słupka. Ściskał to drzewo, ażeby się umocnić w przeświadczeniu, że nie śpi, że na jawie widzi tamtego człowieka. Nogi mu pocieszała Cezarego nadzieja, że Lulek kiedyś odżyje - jeśli doczeka - gdy walka klas już ustanie, gdy jedna tylko będzie klasa na globie, gdy wszyscy będą mieli jednakie mieszkania, spiżarnie i