Co stokroć gorsza, nie rozumiem mego syna, nigdy nie będę jego
Stefan Żeromski jegomości pana Cedry... Spojrzał dawnymi, drwiącymi oczyma, zaśmiał się w głos rubasznie: - Na miły Bóg! - oficer z ciebie najsroższego kalibru, Olbromski Rafale! Co za koń! co za statura!
szkielet wyschnięty i znędzniały tak bardzo, że miał pozór rzeczy zmiażdżonej. Jej spiczaste ramiona, wystający obojczyk, zapadnięte piersi, posieczone ręce, twarz żółta, ze smutnie, niby do płaczu,
Cytat
śniegach. Chwilami wytężał wszystkie siły, żeby krzyczeć, ale tylko schrypły jęk z gardła jego wypadał. Stracił wreszcie ostatnie dreszcze woli. Nie wiedział już owo zgoła, czy idzie, czy stoi.
trzeciemu, ale w tej chwili runął na ziemię, powalony ciosami szabel i pięści. Kiedy po jakimś czasie przyszedł do siebie, spostrzegł, że leży pod murem, w wąskiej uliczce, która prowadziła na
Cytat
dźwięku poderwanej nagle palcami struny wiolonczeli. Nagle Szymek podniósł głowę, wyprostował się, zbladł jak płótno, rękoma uczepił się balustrady chóru i zaśpiewał... Głos jego wznosił się i jakby
stanęła w ogniu, bo i jego ogień ogarnął. Słodki, melodyjny głos brzmiał w jego uszach, w całej głowie, w piersiach. Te to przecudne, jaśnie wielmożne usta nazwały jego wieś rodzinną... - Tak, to