gładko uczesany i wygolony starannie, kiedy stał w pobliżu drzwi
Stefan Żeromski potężną robotą od świtu do nocy na górze trupiej, plątał się tam i wałęsał trzeci jeszcze gatunek istot żywych - żebraki, głodomory, chorowite kaleki, baby i starcy - słowem, nędza miejska i
żagwiami głodu, biczowań i udręczeń ciała. Zacznie tam na nowo zgłębiać, ważyć i przenikać duchem widziadła staroparskie Azji... Spojrzyjmy, jak samotnego; niby gęste obłoki, otaczają Angramajniu i
Cytat
wysunęła się kolumna żołnierzy i szła wprost na księcia. Iskry zalśniły na bagnetach. Gintułt usunął się z drogi i chciał oddalić w kierunku placu dell'Erbe, kiedy dowódca oddziału coś zaczął mówić
sercu panny Wandzi. Wypędzona ze szkoły i z rodzinnego domu, nie wiedziała wcale, iż to właśnie nazywa się wśród rozmaitych "starych" ludzi - miłość. Panna Wandzia po prostu zachorowała duchowo. Jej
Cytat
subtelny, w którym nie było nic gminnego, jaskrawego, dwuznacznego, ani na pokaz! Jakże uwielbiał cichą poufność rozmowy z nią o rzeczach niepowszednich i nieżyciowych, kiedy gwarzyła z serca do
z najszczerszymi drwinami do potężnego jeźdźca, który mógłby pospołu ze swą astmą mury forteczne łamać. - Dziękuję, dziękuję... - bełkotał tamten ściskając co prędzej wyciągniętą prawicę. - A czy