- Pierwszą ratę mam nadzieję przysłać w maju. W tym notesie
Stefan Żeromski ci naszego kuzynka Rafała Olbromskiego. - Kuzyna... -wyszeptała z najgłębszym zdumieniem, odgarniając loki i wlepiając w Rafała oczy tak oszołomione, jakby jej przedstawiano białego niedźwiedzia
nieobeszły, spracowany kraj... Wnet lecieli polem, wichru mając pełne uszy i pełne głowy. Minęli w skok drogę prowadzącą do Olszyny. Z dala na uboczu został rodzinny dom. Krzysztof raz tylko rzucił
Cytat
Przypiaskowa, to znowu bagnista droga szła brzegiem lasu. Konie wlokły się noga za nogą, utykanego, w sposób coraz bardziej niepokojący, aż wreszcie zgoła ustały. Nie skutkował ani bat, ani
wyższej rangi, salutowali. Pierwszy to raz w życiu Rafał uczuł, co jest sława. Dreszcz uniesienia nie znanego mu dotąd przeszedł po nim jak lew po puszczy. Oczy zaćmiły się od szczęścia i dumy.
Cytat
w ciemności i oddawała jego loty, bieg jego wysoko i nisko, tuż-tuż i daleko. Grała pieśń pięknemu, na poły znanemu młodzieńcowi, w którym się, jak to mówią, na śmierć zakochała. Opowiadała tonami
spytała panna Bürstner i zamiast na pokój popatrzyła badawczo na K. - Tak jest - rzekł K. i spojrzeli sobie oboje po raz pierwszy w oczy. - Sposób, w jaki to się stało, nie wart słów. - Ależ