gdzie jest nigdy nie schnąca ranka tęsknoty. Było ich mnóstwo, a
Stefan Żeromski ciemnicy jak gdyby krzyk symboliczny, znak-zwiastun prawdy, pierwszy raz spadającej między rzesze ludzkie. Ten krzak ognisty, zionący najpotężniejszym ogniem przyrody, stał w swym ciemnym
ludzie. Wdała się dezercja, nastał bezład. Szeptali co świadomsi, że zrobią z nami to samo, co jakiś Wielki Fryc z najemnym wojskiem po siedmioletniej wojnie, a że nikt dobrze nie wiedział, co zaś
Cytat
uspokoił, długo jeszcze czuł ogień w piersiach i w gardzieli. - Takie je chłopskie paliwo, jaśnie paniczku, he he... - No, dość już twego palenia. Chodźmy. Zdeptali ognisko. Strzelec chwycił jeden
liści, sczerniałe rokiciny żałośnie szumiały, zniżając pręty aż do samej ziemi. Kartofliska, ściernie, a szczególniej role świeżo uprawne i zasiane, rozmiękły na przepaściste bagna. Bure obłoki,
Cytat
gwardia już była wstała, przebudzona nadzwyczaj niedelikatnie przez pułkownika Łubieńskiego i jego adiutanta Rokickiego. Dowódcy ustawiali w szyku bojowym rozespanych mieszczan, gdyż od strony
nie wyjedziemy... Święty jeleń z krzyżem między rogami spotkał nas w lesie... Rafał do niego strzelił... Szczepan... dajże mi pić, dajże mi pić... Wolno nasuwa się, sztorcem nastawia jak grot lancy